Drugi tekst z cyklu „Nie zastępujemy człowieka. Zastępujemy zgadywanie”. Pierwszy: pięć pytań, zanim uwierzysz w robota. Przykład jest prawdziwy, bez nazwy firmy.
Najmocniejsze wdrożenie, jakie zrobiliśmy, nie miało robota. Miało szafę narzędziową.
Drogie stanowisko czeka, bo człowiek szuka
Produkcja krótkoseryjna. Zlecenia zmieniały się kilka razy dziennie. Narzędzia współdzielone między stanowiskami: jeden komplet w poniedziałek potrzebny tu, we wtorek tam. Drogie stanowisko obróbcze stało, bo operator poszedł szukać właściwego narzędzia.
Gdzie była informacja, kto ma co? W pamięci ludzi. W telefonach. W Excelu, który ktoś prowadził na własny użytek. W przekazaniu zmiany, jeśli ktoś pamiętał powiedzieć.
Każdy z tych ludzi był rozsądny i kompetentny. Nikt nie był problemem. Problemem był proces, który zależał od pamięci, domyślności, dobrej woli i ręcznego przekazywania informacji. Taki proces produkował chaos, choć wszyscy robili, co mogli.
Co zrobiliśmy
Rozwiązaniem nie był humanoid. Nie była nim też kamera z rozpoznawaniem obrazu ani żaden system predykcyjny.
Operator skanował zlecenie. System wydawał przypisany do zlecenia zestaw narzędzi. Gdy narzędzia brakowało, system wskazywał ostatni aktualny kontekst: stanowisko albo zlecenie, z którym to narzędzie było powiązane.
Zmieniły się dwie rzeczy. Zlecenie „wiedziało”, jakich narzędzi potrzebuje. A narzędzie miało aktualny kontekst użycia. Pętla informacji się zamknęła.
MES, system realizacji produkcji, śledzi i wspiera wykonanie między planem a halą. Sam z siebie nic nie zmienia. Wartość powstaje wtedy, gdy informacja wraca do procesu, zamiast kończyć jako raport.
Czego nie powiem
Nie powiem, że system przewidywał zapasy. Nie przewidywał. Nie powiem, że ktoś stracił pracę. Nikt nie stracił. Nie podam procentu oszczędności, bo nie zmierzyliśmy go tak, żebym mógł go bronić.
Potwierdzony efekt: mniej szukania i mniej oczekiwania drogiego zasobu. Kto ma na hali stanowisko, którego przestój boli, wie, ile to znaczy.
Dlaczego nazywam to Pareto
Zasada Pareto: mała część przyczyn odpowiada za dużą część skutków. W tej hali mała część problemu, czyli brak jednego źródła prawdy o narzędziach, odpowiadała za dużą część przestojów na drogich stanowiskach.
Humanoid rozwiązywałby problem, którego nie mieliśmy: brak rąk. Ręce mieliśmy. Nie mieliśmy informacji tam, gdzie była potrzebna, i wtedy, kiedy była potrzebna.
Taki problem jest trudny do zobaczenia, bo ludzie dawno przestali go zgłaszać. „Zawsze tak było.” Jeśli ktoś przez pięć lat codziennie szuka narzędzia trzy minuty, to szukanie przestaje być incydentem. Wszyscy uznają je za normalną część pracy. Dopiero dane pokazują, że trzy minuty powtarzane setki razy to strata procesu.
Co z tego dla kogoś, kto chce zacząć
Zaczynamy od audytu straty, nie od wyboru technologii. Jaki jest mierzalny problem? Jakie dane już istnieją? Kto jest właścicielem procesu i decyzji?
Dopiero potem pytamy, co najtaniej zamyka pętlę. Czasem jest to skaner za kilkaset złotych i integracja z systemem, który już stoi. Czasem kamera. Czasem robot. Ale kolejność jest zawsze ta sama: strata, pomiar, pętla, narzędzie.
Ten przypadek jest dla mnie ważny jeszcze z jednego powodu. „Sztuczna inteligencja w fabryce” nie musi oznaczać modelu. Może oznaczać system, który pamięta to, czego operator nie powinien musieć pamiętać.
Nie zastępujemy człowieka. Zastępujemy zgadywanie.
Dodaj komentarz